Alpe d’HuZes is niet in één keer te bevatten.

ImageMaandag 2 juni is het zover. We rijden naar Hoorn om onze dochter bij de bus af te zetten die haar voor een week naar Berlijn gaat brengen. Na een knuffel en een kus wenst ze mij veel suc6 en gaat bij haar klasgenoten staan. Zelf rijden Judith (mijn vrouw) en ik in één keer door naar Frankrijk om daar aan mijn grote avontuur te beginnen. Meedoen aan de Alpe d’HuZes en de berg zesmaal beklimmen is mijn uitdaging.

Na ruim een halfjaar trainen door vooral veel kilometers te maken ben ik er helemaal klaar voor. In mijn gedachte moet ik er vooral voor zorgen dat ik 12 uur op mijn fiets kan blijven zitten. Maandagavond worden we door de rest van het team onthaald met een barbecue en een hartelijk welkom. Het eerste stoere verhaal van Johan van Putten ligt al naast de karbonade en stokbrood op tafel. Hij kon maandag middag het huisje niet vinden en is toen als tijdverdrijf maar alvast even de Alpe d’Huez één keer op gefietst.

Dinsdag was mijn dag van de waarheid. Omdat ik een ruim een halfjaar geleden niet wist waar ik aan begon en daar nog steeds geen goede voorstelling van kon maken heb ik bij wijze van laatste training ook maar alvast een keer tegen de berg op gefietst. Het viel gelukkig niet tegen maar het was ook zeker niet zo makkelijk als ik mijzelf had wijsgemaakt. In 1:45 uur beklim ik voor de eerste keer in mijn leven de Alpe d’Huez. Vooral de rit naar beneden vond ik erg leuk. Tijdens het evenement mag je voor de veiligheid niet harder dan 45 km per uur afdalen. Ik heb dinsdag nog even genoten van de kick die een snelle afdaling kan geven.

De woensdag is besteed aan rusten, een massage, de omgeving verkennen en mijn spullen voor donderdag in orde maken. Daar hoorde ook bij dat er nog bedacht moest worden hoe de supporters naar boven en weer naar beneden zouden kunnen komen. Dat heeft Judith langs de achterkant van de berg nog een mooie maar niet voor herhaling vatbare rit over een grotendeels onverharde weg opgeleverd. Zelf lag ik toen al (te laat) in bed en kon door mijn gedachte over de volgende dag en het wachten op de terugkeer van Judith niet echt slapen. Mijn tip voor iedereen die ooit aan de Alpe d’HuZes mee gaat doen is;” zorg er voor dat je alle voorbereidingen ruim op tijd hebt gedaan”. Een nacht van 4 uur slaap compenseer je wel met adrenaline maar het is niet de beste voorbereiding.

Donderdag gaat om 3:15 uur de wekker en begint het avontuur. Havermout met fruit klaarmaken en lekker warm aankleden. Het is buiten koud en ik heb te doen met de deelnemers die met het risico van onderkoeling en bevriezing nu al vanaf de berg afdalen om naar de start te gaan. Om 4:00 uur sluit ik achter in de rij om te wachten op de eerste start van 4:30 uur. Ik hoor Joop Zoetemelk aftellen en om 5:00 uur ga ik zelf over de startstreep. Ik heb mij voor het wachten warm aangekleed en kan gelukkig na twee kilometer al wat uittrekken en bij mijn trouwste fans in onze team villa achterlaten.

De eerste keer is indrukwekkend, de opkomende zon maakt de berg nog mooier dan hij al is. Alle fietsers leren bij de AD6 aftellen van 21 naar 0. Je fietst namelijk van de zware bocht 21 onderaan de berg naar een net zo zware bocht 0 boven aan de berg. Gelukkig zitten er ook een paar minder zware bochten tussen. Het gaat lekker en ik kom voor mijn gevoel al vrij snel bij bocht zes. Bocht zes heeft voor mij een bijzondere lading omdat er door mijn vrouw en kinderen een kaarsje is neergezet dat voor mijn schoonzus brand. Zij heeft vandaag een chemokuur en dus net als ik een zware dag. Na vandaag kan ik weer uitrusten voor een volgende uitdaging die ik zelf mag kiezen. Zij heeft geen keus en gaat nog een half jaar van chemokuren tegemoet. Ik ben er van overtuigd dat het met haar na deze uitdaging allemaal weer goed komt.

In het donker heb ik niet veel op mijn hartslagmeter en horloge kunnen kijken. Ik schrik een beetje als ik zie dat ik 2 uur over de beklimming heb gedaan. Als ik zo door ga kom ik niet aan de 6 beklimmingen die ik vandaag wil maken. Snel naar beneden, maar niet harder dan 45 km want anders haalt onze motormuis en teamcaptain Johan Peters mij van de weg af. Hij rijdt al sinds 2006 als Motard mee in de AD6 en begeleidt de afgelopen drie jaar het Ymere team. Ook voor mij geldt dat ik de veiligheid in acht moet nemen en ik rem dus regelmatig af tot de maximaal toegestane snelheid.

Beklimming twee van deze dag gaat heerlijk. Ik rijd in 1:34 uur naar boven. Na een korte rust ga ik als een haas met goede remmen weer naar beneden. In een flits zie ik ergens in bocht 18 mijn moeder lopen. Zij is samen met mijn vader op doorreis naar Spanje om haar broer te bezoeken. We hadden elkaar de dag van tevoren al gesproken en toen merkte ze al op dat ze misschien wel een stuk de berg op zou gaan lopen om mij te zien fietsen. Ik heb het bewust onderschatten van een grote uitdaging ten slotte niet van een vreemde. Bij mijn derde beklimming kijk ik naar ze uit. En ja hoor precies op het moment dat ik er aan toe ben om even te rusten en mijn energieniveau op pijl te brengen zie ik ze samen op een muurtje even uitrusten. We maken een praatje en raad ze aan om vooral veel te drinken en bij elke post gewoon aan te pakken wat er wordt uitgedeeld. Het maakt echt niet uit dat je “zwart” meeloopt zeg ik nog tegen mijn vader. Ik weet dat hij zich anders bezwaard voelt om gebruik te maken van de faciliteiten die voor de deelnemers bedoeld zijn. Uiteindelijk zijn ze samen met hun 69 en 72 jaar op de bonnefooi helemaal naar boven gelopen. Ik ben dus net zo trots op hen als zij op mij. Het is mooi om te zien dat ze hun streken nog niet kwijt zijn en zo nu en dan zomaar een avontuur aangaan. Gewoon… omdat het kan.

Mijn vrouw en kinderen zijn in de tussentijd met de bus en de skilift naar boven gegaan. Ze staan mij vlak na de finish op te wachten. Dat is een mooi en ook emotioneel moment. In deze rit heb ik elke bocht naar ze uitgekeken en op een gegeven moment gehoopt dat ze bij de finish zouden staan. Als dat dan na 3 stevige beklimmingen ook zo is, heb je wel wat tranen weg te pinken. Ik neem wat langer pauze om nog even van het moment te genieten en op adem te komen voor de volgende 3 beklimmingen.

Beneden aan de berg praat ik nog even met een vrijwilliger die bouillon en koek staat uit te delen. Over de combinatie van de etenswaren die je op een dag verwerkt zal ik maar niet te veel vertellen. Je hebt het allemaal nodig. Hij vraagt mij hoe vaak ik al boven ben geweest en is benieuwd of ik er nog meer ga doen. Ik vertel hem dat ik er nog 3 wil doen als ik er genoeg tijd voor heb. Als of hij een arts is (wat goed zou kunnen) kijkt hij op zijn horloge en stelt mij 3 snelle vragen. Hoe voel je je?; Hoe zijn je benen?; Heb je zout in je water? Mijn antwoorden, goed, goed en ja geven hem het vertrouwen om mij te laten weten dat ik die 6 keer wel ga halen. Bij onze team villa trek ik een droog shirt aan en vul mijn voorraad water en eten bij. Daarna ga ik voor de vierde keer omhoog. Ik kom veel leuke mensen tegen, maak een praatje met mijn ouders en ga in bocht 5 opzoek naar een bekende die daar met een camper staat. Eenmaal bovengekomen komt één van mijn twee jongens mij tegemoet lopen en zie ik mijn vrouw in de verte lopen. Ze dachten dat ze mij deze keer bij de finish gemist hadden. Ik heb er kennelijk veel langer over gedaan dan ze hadden verwacht. Samen gaan we richting de finish en praten we lekker even bij terwijl ik wat rust en eet. Dit is het moment dat ik de tijd niet meer in de gaten heb en te lang bezig ben met genieten van het evenement. Ik rij weer naar beneden en ontdek terwijl ik mijn kleren verwissel dat ik echt heel snel voor de 5 keer naar boven moet om vervolgens nog sneller dan toegestaan weer naar beneden te gaan. Anders kan ik niet voor 18:00 uur starten met mijn laatste rit. Als je niet voor 18:00 uur start dan mag je niet meer naar boven. Als een haas trap ik de eerste meters weg om er achter te komen dat die eerste helling nog steeds erg stijl is. Ik hou het tempo er wel in en zorg ervoor dat mijn hartslag niet zo hoog wordt dat ik na de eerste 3 bochten al af moet stappen. Ergens bij bocht 10 komt het inzicht. Ik kan het net wel of net niet halen als ik nu flink door trap. “ Daar ga ik mooi niet mee door”, dat  is mijn besluit. Ik doe er vandaag 5 en ga lekker genieten van de laatste 12 bochten. Onderweg praat ik nog met wat mensen. Bij bocht 6 stop ik, pak mijn fototoestel, pers ik de laatste sappen uit mijn batterij en maak een paar foto’s. Er is maar één nadeel aan rustig aan doen en veel stoppen. Het is heel vervelend om weer op te stappen en verder te gaan. Ik krijg een SMS dat het team en mijn fans bij een terras zitten te wachten op mijn komst. Ik laat ze weten dat ze alvast wat kunnen bestellen omdat ik het even rustig aan doen.

Als ik eenmaal voortgedreven door publiek en muziek langs het terras rij zwaai ik naar mijn fans en roep dat ik nog wel even ga finishen. Een maal voor de 5de maal voorbij de finish keer ik om en snel mij richting het terras. Ik krijg van mijn kinderen 2 medailles omgehangen en mijn vrouw hangt er namens mijn dochter ook nog 1 om mijn nek. Vandaag ben ik net als die andere vijfduizend deelnemers de beste pappa en de stoerste echtgenoot van de wereld!!

Voor Johan en ik weer naar beneden fietsen gaan we nog even bij de start kijken waar bekend wordt gemaakt dat er nu al ruim 12miljoen euro is opgehaald. Voldaan en blij stappen we op de fiets. Ik besef me  dat dit waarschijnlijk niet de laatste keer is dat ik dat hier zal doen.

Alpe d’HuZes is een evenement dat je minstens twee keer moet beleven om het helemaal te bevatten.

Yuri Pelser.
Image

Advertenties

Over KLANKBORD

Yuri Pelser Linkedin.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s