‘We hebben het geprobeerd’

Verschenen in VV+ mei 2015

Om de wereld te veranderen heb ik vandaag een aandeel Shell gekocht. Via Facebook werd mijn aandacht getrokken naar de vereniging Follow This. Door lid te worden koop je een aandeel Shell waarmee de vereniging invloed uit oefent op het duurzaamheidsbeleid van Shell.

‘Energiebronnen als zon en wind hebben we geprobeerd,’ zei ceo Ben van Beurden in 2014 in een interview in Shells bedrijfsblad Venster.

Waarom zou je iets proberen als je het ook gewoon kan doen?

Ik heb het aandeel gekocht omdat ik het belangrijk vind dat we vaart maken met de ontwikkeling naar een duurzame energiehuishouding. De recente aanscherping van de
epc-norm laat in de ontwerppraktijk zien dat we de energiebehoefte van gebouwen oplossen door het dak vol te leggen met pv-panelen.

Een mooie ontwikkeling toch, hoor ik u denken. Ja, dat is waar. Maar er zit ook een keerzijde aan deze ontwikkeling. Door het energiegebruik van het gebouw met pv op te lossen is er voor de gebruikers van het gebouw geen ruimte meer waarmee zij hun woonlasten verder kunnen verlagen. Het energieverbruik van de bewoners van een gebouw blijft daardoor uit het grote elektriciteitsnet komen.

Ik pleit er voor vooral goede gebouwen te blijven bouwen waarbij zo min mogelijk pv voor het gebouwgebonden energiegebruik nodig is.

Er is nog een manier om dit dilemma aan te pakken. Het rendement van een m2 pv moet drastisch omhoog. Dan kan één dak voldoende energie opwekken om aan alle energiebehoefte van het gebouw en de bewoners te voldoen. Hiervoor is veel ontwikkelbudget nodig. Budget dat Shell nu investeert in het vinden en winnen van olie en gas uit bijzondere natuurgebieden.

Ik heb een droom dat mijn drie kinderen ooit kunnen leven zonder schade aan onze aarde aan te richten. Zodat hun kinderen onze schade kunnen herstellen.

Ik ben er van overtuigt dat bedrijven als Shell een grote bijdrage kunnen leveren aan het waarmaken van mijn droom. Ik heb de eerste stap gezet met de aankoop van een groen aandeel in Shell.

Wat is uw eerste stap?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Cool man in the box

verschenen in VV+ maart 2015

Recent zag ik een man met twee stokken in de hand met ontbloot bovenlijf en in korte broek door de polders van de Beemster wandelen. Het vreemde aan dit verhaal is dat ik deze column niet in augustus, maar in februari zit te schrijven. Dezelfde dag nog kwam ik er achter dat deze man mijn overbuurman is. Hij heeft met een groep mensen in recordtijd onder begeleiding van Wim Hof ‘The Iceman’ de top van de Kilimanjaro bereikt.

In onze branche praten we over comfort en hoe door onze technieken de beleving van de klant optimaal kan worden gediend. De comfortdiscussie zorgt er voor dat restwarmtesystemen nu worden aangevuld met koude bronnen waarvan de warmte in de winter weer aan de buitenlucht wordt afgegeven. Het is een wko zonder dat de ‘w’ van warmte wordt benut. Koeling wordt in de energiezuinige nieuwbouw steeds meer als een noodzakelijk product gezien. De klant mag het in de zomer niet te warm hebben. En natuurlijk moeten de energieadviseurs de toeslag voor oververhitting die in de epg-berekeningen zitten op duurzame wijze wegwerken om aan de steeds strengere eisen te kunnen voldoen.

Bent u door de inhoudelijke uiteenzetting in deze column de klant al uit het oog verloren?

Ik betrap mijzelf er regelmatig op dat inhoudelijk interessante discussie over techniek en rekenmethodieken mijn focus op de klant vertroebelen. Het is voor techneuten, zoals ik, erg verleidelijk om de oplossing voor onze vraagstukken te zoeken in de voor ons begrijpelijke en beheersbare rekensommen en techniek.

Ik vraag mijzelf nu af of we de oplossing ook bij de bron kunnen vinden? De mens, ‘onze klant’, heeft, zoals Wim Hof inmiddels door de wetenschap heeft laten aantonen, een uitstekende natuurlijke thermostaat en regeltechniek om zijn eigen klimaat te beheersen. Wat houd ons tegen? De samenwerking met experts van buiten ons vakgebied kan de wereld er anders uit laten zien.

Wie van u gaat de uitdaging aan?

Will you all get out of MY BOX !!
It’s too crowded too THINK IN HERE !!
Please get your own thinking going on OUTSIDE THE BOX.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Per spoor met wind in de zeilen

Verschenen op Toolkit.nl 12 maart 2015

Ik zit in de trein naar een Eneco-reclame te kijken die mij vertelt dat ik binnenkort op windkracht over het spoor word geblazen. Dit heeft mijn aandacht omdat ik van een bijeenkomst kom waar we de hoge energieprestatie-eis voor nieuwe appartementen besproken hebben. Zo makkelijk als NS haar product kan vergroenen door de inkoop van windenergie, zo lastig maken wij het onszelf in de bouw. Een windmolen die op 10,1 km afstand van een bouwproject staat mag bijvoorbeeld niet als groene gebiedsmaatregel meetellen.

Uit onderzoek blijkt dat we tijdens het ontwerp “gratis” EPC-punten laten liggen. Deze “kruimels” zijn met de aangescherpte eisen ineens de moeite van het oprapen waard. Met een beetje goede wil kunnen we ze onszelf zo in de schoot werpen. Denk dan aan het inzetten van de toch al goede luchtdichtheid van appartementengebouwen en het minimaliseren van de leidinglengtes door een optimaal ontworpen plattegrond. De juiste zonoriëntatie en ook het slim toepassen van glasoppervlaktes en overstekken leveren veel op. Toepassen van verschillende soorten glas voor de noord- en zuidgevel, gebruiken van goede kozijnen met drievoudige beglazing en beter isoleren zijn rendabele maatregelen. En dan is het woord zonnepaneel nog niet eens gevallen.

In de “groene” trein vroeg ik mij af waarom dit laaghangend fruit niet allang geoogst wordt. De keuzes die we bij het schetsontwerp maken hebben nu veel meer invloed op de energieprestatie dan we gewend waren. De kennis en aandacht die voor het maken van deze keuzes nodig is hebben we zo vroeg in het proces vaak nog niet aan tafel. Later in het proces is al zo veel geld en tijd besteed dat het bijna onbespreekbaar is om voor de energieprestatie nog ingrijpende wijzigingen door te voeren. Daardoor wordt vaak noodgedwongen voor maatregelen gekozen die negatief zijn voor de total cost of ownership en de woonlasten van onze klanten.

De oplossing lijkt eenvoudig. De praktijk laat zien dat de werkelijkheid weerbarstig is. Hoe vaak komt het in uw projecten voor dat de energieprestatie bij het schetsontwerp een bepalend gespreksonderwerp is?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Knap ingewikkeld

Verschenen in VV+ januari 2015

Het einde van 2014 stond voor mij deels in het
teken van balansventilatie. De partijen van
het Lente-akkoord hebben een brochure
succesvolle toepassing van deze techniek uitgebracht.
Ik mocht hier samen met andere marktpartijen,
zoals installateurs, bouwers, ontwikkelaars
en schrijvers van installatierichtlijnen, aan
meewerken. Er is zelfs door het Lente-akkoord
een prijsvraag waarmee het onderhoud kan
worden verbeterd.
Dien uw idee voor 1 februari in en win.

Voor u valt er natuurlijk veel meer te winnen dan
de beloofde CO waarbij u een installatie mag maken waarvan
u weet dat hij de prestaties kan leveren die door de
klant wordt verwacht? Dat lijkt mij voor thuis ook
wel wat. Mijn huis werd gebouwd in een tijd dat
we balansventilatie met wtw nog knap ingewikkeld
vonden. Het was vooral een oplossing voor het
halen van de epc De kosten werden op verzoek door de
installateurs zo laag mogelijk gehouden.

De onrust in Vathorst heeft veel invloed gehad op
de manier waarop de klant, maar ook wij, naar
deze installaties zijn gaan kijken. Tot op de dag van
vandaag leg ik uit dat balansventilatie een goed
functionerend systeem kan zijn waar onze klanten
gezonde lucht, comfort en lage energielasten mee
krijgen. Wat maakt nu dat we een systeem met zo
veel potentie jaren hebben laten onderpresteren?

Wat mij echter nog meer verbaast, is dat we de
omzet die uit goed onderhoud had kunnen voortvloeien
niet hebben weten te benutten. Onze klanten
kopen online voor veel geld hun filters. En dan
begin ik hier maar niet over de onnodige verpakking-
en transportbewegingen. Hoe veel makkelijker
is het wanneer deze klant van zijn installateur
na het onderhoud elk jaar één of twee setjes filters
had gekregen. Per half jaar stuurt u ter herinnering
een sms, e-mail, WhatsApp-bericht of telefoontje,
en u ziet uw ritten voor onnodige storingen dalen.
Die winst kunt u vertalen naar een betere
concurrentiepositie of in uw zak steken.

Aan u de keus.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Vertrouwen op spaghetti in je plafond.

Verschenen in VV+ november 2014

Het is nog niet zo lang geleden dat domotica gelijkstond
aan spaghetti in het plafond en de muren.
Want wie vertrouwde er nu al die draadloze techniek?
‘Dat geeft alleen maar storingen jongen.’ Hoe
anders beleven we draadloze techniek vandaag de
dag. Wie kan wifi nog uit het dagelijks leven wegdenken?
Zelfs de weleens als conservatief bestempelde
installatiebranche is overstag; cv-ketels die
hun prestaties via een App met ons delen.

Telefoons, horloges, brillen; er is geen gebruiksvoorwerp
meer veilig voor de oprukkende techniek
waarmee informatie kan worden verzameld en
geanalyseerd. De klant accepteert de voorwaarden
van de App ongelezen en zonder noemenswaardige
argwaan. De eigenaar van de App wordt daarmee
een schat aan informatie rijker. Google is het
bewijs dat de beschikking over data gelijk staat aan
geld en aan macht. De verzamelde informatie die
uit onze cv-ketels en andere huiselijke apparatuur
komt, is zeker niet te vergelijken met de datagraaierij
van Google. Bedrijven die zich op welke schaal
dan ook op dit pad begeven, hebben wat mij betreft
wel dezelfde verantwoordelijkheid als Google.
In de beginjaren van wat we toen nog ‘beheer
op afstand’ noemden, waren we regelmatig met
klanten in gesprek over deze noviteit. Er werd mij
letterlijk de vraag gesteld of ik kon zien wanneer
en hoe vaak mensen onder de douche gingen en
wanneer ze thuis waren. ‘Ken jij dan sien wanneer
ik onder de does staat?’ Het werd gebracht alsof je
door het sleutelgat van de badkamerdeur stond te
gluren.
Het risico dat we als branche te lichtzinnig omgaan
met de aan ons toevertrouwde data is groot. Iets
wat je gemakkelijk krijgt, geeft niet het gevoel dat
het veel waard is. Pas als blijkt dat de data worden
misbruikt of dat een criminele organisatie via
hacking de informatie van de klokthermostaat gebruikt
om te bepalen waar ze in kunnen breken,
wordt weer glashelder wat de waarde van data is.
Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen heeft
voor mij hiermee meer betekenis gekregen dan nadenken
over het milieu en het drijven van eerlijke
handel.

En hoe zit dat met u?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Bent u op reis of op vakantie?

Verschenen op toolkit.nl 17-12-2014

Ik was recent bij een presentatie van een nicht die anderhalf jaar op reis ging en tien jaar later terugkwam. Wat een leven, vrijheid, mooie foto’s, geweldige verhalen en ervaringen. De goedgevulde zaal genoot van de Collegetour-setting en de ruimte om vragen te stellen.

Bij een van de vragen werd het verschil tussen reizen en op vakantie gaan uitgelegd. Reizen doet u langzamer dan op vakantie gaan. Bij een doevakantie bereiden mensen zo veel mogelijk vóór de vakantie voor om alles uit de beschikbare tijd te halen. Bij reizen gaat u vanzelf langzamer, omdat u de voorbereiding doet tijdens de reis. De conclusie was dat u als reiziger eigenlijk alles drie tot zes keer doet; u leest erover in een reisgids, beleeft het in uw hoofd tijdens de planning, maakt het fysiek mee, schrijft erover in een dagboek en plaatst het verhaal op een blog of website en als toetje heeft u nog uw herinneringen.

Ik herkende veel in de verklaring dat wanneer u als reiziger probeert te leven als of u op vakantie bent, uw hoofd volloopt en alle mooie dingen onopgemerkt aan u voorbijgaan. Het omgekeerde geldt in zekere zin ook voor op vakantie gaan alsof u een reiziger bent; u ziet niet veel als u ook alle voorbereiding in die twee vakantieweken moet proppen. Een reis of vakantie kan behoorlijk veel stress opleveren als het doel niet duidelijk is of gaandeweg soms ongemerkt verandert.

Er was tijdens dit verhaal een moment waarop ik inzag dat projectmatig werken veel lijkt op een vakantie. We bereiden veel voor om vervolgens zo effectief mogelijk in een vooraf vastgestelde tijd de klus te klaren. Er zijn maar weinig projecten waarbij bewust wordt gekozen voor het voorbereidingsmodel van de reiziger en de tijd dus niet zoveel uitmaakt. Er zijn wel veel projecten die als een goed geplande vakantie starten en tijdens de rit bijna ongemerkt veranderen in een reis.

Herkent u de stress? Vraag u dan af of u op vakantie bent of op reis.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wees een OEN en laat OMA thuis

Verschenen op Renda.nl 20 november 2014

Keuzen maken over de besteding van het beschikbare budget. Wie kent dit dilemma niet? Zo veel teams gevuld met specialisten praten er steeds weer lustig op los. Een ieder verdedigt de eigen keuzen en beargumenteerd met volle overtuiging waarom deze optie echt prioriteit moet krijgen. Nog ingewikkelder wordt het wanneer de klant vroegtijdig bij het project is betrokken; hij kiest anders dan de professional.

Echt interessant wordt het wanneer de klantkeuze niet als waardevol wordt herkend door professionals. Je voelt bij wijze van spreken de spanning stijgen. Waar gaat dat toch mis?, is de vraag die mij bezighoudt. Al snel ontdek je dat het merendeel van de situaties onder de dooddoener communicatie kan worden geschaard. Ik noem het een dooddoener omdat er achter het begrip communicatie zo veel meer schuilgaat dan enkel het woord doet vermoeden.

Onze communicatie wordt gekleurd door wat we waarnemen. En we nemen veel meer waar dan dat we ons bewust worden. Slechts ongeveer 18% van alles wat we waarnemen, dringt bewust tot ons door. De overige 82% heeft onbewust invloed op ons. Een lichaamshouding of toon of klankkleur van een stem kan heel goed worden beïnvloed door de irritatie van uw gesprekspartner over de file waar hij in stond. U pikt deze signalen tijdens het gesprek onbewust op en interpreteert ze.

Dit is het moment waarop u onbewust deze signalen kleurt met uw eigen ervaringen uit het verleden. Het gesprek begint voor u een kleur aan te nemen die door uw gesprekspartner misschien wel als vreemd wordt ervaren. Voelt u het al aankomen? Er komt een hilarisch moment aan waarbij het misverstand wordt ontdekt. Of het gesprek eindigt in een verhitte discussie of zelfs een knallende ruzie.

Of het gesprek eindigt in hilariteit of ruzie wordt in grote mate bepaald door OMA (Oordelen Mening Aanname) of OEN (Open Eerlijk Nieuwsgierig). Als ik u mag adviseren: laat OMA altijd thuis en wees zo vaak als u kunt een OEN. Het succes van uw project kan ervan afhankelijk zijn.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Slaat innovatie een gat in de verwarmingsbranche?

Verschenen in vv+ september 2014

Frans de Haas schreef in zijn blog op toolkit.nl over de vraag:
‘Is gedrag te veranderen of lossen we het technisch op?’
Hij bespreekt hier toekomstige techniek waarmee
via sensoren in een Smartwatch comfort op maat
wordt geleverd.

Het verhaal zette mij aan het denken.
Ik ben er van overtuigd dat als techniek verandert,
ons gedrag vanzelf volgt. Wie maakt er op de A2
van Utrecht naar Amsterdam nu geen gebruik van
de cruise control om netjes 100 km/h te blijven
rijden? En natuurlijk helpt de techniek van de
trajectcontrole er bij om daar geen 130 km/h van
te maken. Ons rijgedrag is onder invloed van de
techniek veranderd.

Een aantal jaar geleden is in Amsterdam een woning
voorzien van een elektrisch verwarmingssysteem
van Active Warmth. Dit systeem is nu zover
doorontwikkeld dat het de bewoner door het huis
heen kan volgen en zo op het juiste moment en in
de juiste ruimte de juiste temperatuur realiseert.
Adaptieve verwarming verwarmt de mens en niet
het huis, is de slogan die bij het systeem hoort.

Het idee van Frans en het adaptieve verwarmingssysteem
smolt in mijn hoofd samen tot een
nieuwe combinatie. Breid het verwarmingssysteem
uit met infraroodsensoren die de lichaamstemperatuur
van de bewoners kan meten en die ook
individuele personen kan onderscheiden. Je kunt
dan iedere persoon een comfortbeleving op maat
aanbieden.

Het materiaal dat wordt gebruikt voor elektrische
wandverwarming kan zelfs in en op kleding worden
gebruikt. Als we aan die mogelijkheid denken
dat is het verwarmen van stenen en woningen
verleden tijd. Het gaat tenslotte om de comfortbeleving
van de bewoners en niet om de warmte van
het huis zelf.

Ik ben wel benieuwd of de hoeveelheid energie die
voor tien uur persoonlijke verwarming nodig is, kan
worden geleverd met een accu ter grootte van een
smartphone-batterij. In dat geval hoeven we dan alleen
nog maar lichtgevoelige pv-cellen aan de kleding toe
te voegen om in de huidige verwarmingsindustrie een
aardschok te laten ontstaan.
Ons gedrag past zich dan zo aan dat
ook de doelstellingen om het energiegebruik voor
gebouwverwarming te laten dalen, ruimschoots
worden gehaald.

Beste branchegenoten, hoe ver bent u met de uitwerking
van uw beste idee?

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Uw hart woont in uw hoofd

9 juli 2014 verschenen op Toolkit.nl


Afgelopen week was ik bij de kick-off van Mijn groene app, een app waar ik meteen enthousiast van werd. Dit niet in de laatste plaats door de inspirerende inleiding van Anton Sinke.

Anton vertelde waarom deze app belangrijk voor hem is. Hij wist zijn intrinsieke motivatie rijkelijk te illustreren met beelden waar samenwerking en verbinding vanaf straalde. In zijn verhaal over samenwerken aan een duurzame wereld refereerde hij met regelmaat aan het gevoel van de mens: beslissingen nemen met uw hart en besluiten op basis van uw onderbuikgevoel. U kent allemaal wel een situatie die niet goed voelde en waar u toen op basis van dit gevoel naar hebt gehandeld, of juist niet. De vraag is: wat was het resultaat van uw actie?

Bij Ymere zijn we samen in beweging. Dit is ook de naam van het cultuurprogramma waarmee we de veranderingen die ingezet zijn, ondersteunen en waarmaken. Het programma besteedt aandacht aan het effect van deze veranderingen op de medewerkers. Wat doet verandering met mensen en hoe maak je het volle potentieel in mensen vrij? Dat zijn thema’s tijdens de trainingen.

Mijn gedachten dwaalden tijdens het luisteren af naar de veranderende bouwwereld. Met regelmaat steekt in de bouw een stevige storm de kop op. Dit was het moment waarop ik de ervaringen van ons cultuurprogramma combineerde met het inspirerende verhaal van Anton. Bij de module ‘Meer potentieel’ kwam de functie van de verschillende hersendelen ter sprake. In de linkerhelft regeert logica en bewustzijn. De rechterhersenhelft is meester over verbeelding en ons onderbewustzijn. Het limbisch systeem verbindt beide helften en geeft gewoontes, instincten en emoties een plaats. ‘Meer potentieel’ gaat over het laten samenwerken van deze hersendelen.

Het is het onderbewustzijn van de rechterhersenhelft waar alle informatie gecombineerd wordt. Daar borrelen ideeën op die als het spreekwoordelijke lampje de oplossing voor een probleem vormen. Hoe vaak komt het bij u voor dat u niet zeker weet of het werkt maar dat het wel goed voelt? Hiermee is voor mij bewezen dat uw hart in uw rechterhersenhelft woont.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Alpe d’HuZes is niet in één keer te bevatten.

ImageMaandag 2 juni is het zover. We rijden naar Hoorn om onze dochter bij de bus af te zetten die haar voor een week naar Berlijn gaat brengen. Na een knuffel en een kus wenst ze mij veel suc6 en gaat bij haar klasgenoten staan. Zelf rijden Judith (mijn vrouw) en ik in één keer door naar Frankrijk om daar aan mijn grote avontuur te beginnen. Meedoen aan de Alpe d’HuZes en de berg zesmaal beklimmen is mijn uitdaging.

Na ruim een halfjaar trainen door vooral veel kilometers te maken ben ik er helemaal klaar voor. In mijn gedachte moet ik er vooral voor zorgen dat ik 12 uur op mijn fiets kan blijven zitten. Maandagavond worden we door de rest van het team onthaald met een barbecue en een hartelijk welkom. Het eerste stoere verhaal van Johan van Putten ligt al naast de karbonade en stokbrood op tafel. Hij kon maandag middag het huisje niet vinden en is toen als tijdverdrijf maar alvast even de Alpe d’Huez één keer op gefietst.

Dinsdag was mijn dag van de waarheid. Omdat ik een ruim een halfjaar geleden niet wist waar ik aan begon en daar nog steeds geen goede voorstelling van kon maken heb ik bij wijze van laatste training ook maar alvast een keer tegen de berg op gefietst. Het viel gelukkig niet tegen maar het was ook zeker niet zo makkelijk als ik mijzelf had wijsgemaakt. In 1:45 uur beklim ik voor de eerste keer in mijn leven de Alpe d’Huez. Vooral de rit naar beneden vond ik erg leuk. Tijdens het evenement mag je voor de veiligheid niet harder dan 45 km per uur afdalen. Ik heb dinsdag nog even genoten van de kick die een snelle afdaling kan geven.

De woensdag is besteed aan rusten, een massage, de omgeving verkennen en mijn spullen voor donderdag in orde maken. Daar hoorde ook bij dat er nog bedacht moest worden hoe de supporters naar boven en weer naar beneden zouden kunnen komen. Dat heeft Judith langs de achterkant van de berg nog een mooie maar niet voor herhaling vatbare rit over een grotendeels onverharde weg opgeleverd. Zelf lag ik toen al (te laat) in bed en kon door mijn gedachte over de volgende dag en het wachten op de terugkeer van Judith niet echt slapen. Mijn tip voor iedereen die ooit aan de Alpe d’HuZes mee gaat doen is;” zorg er voor dat je alle voorbereidingen ruim op tijd hebt gedaan”. Een nacht van 4 uur slaap compenseer je wel met adrenaline maar het is niet de beste voorbereiding.

Donderdag gaat om 3:15 uur de wekker en begint het avontuur. Havermout met fruit klaarmaken en lekker warm aankleden. Het is buiten koud en ik heb te doen met de deelnemers die met het risico van onderkoeling en bevriezing nu al vanaf de berg afdalen om naar de start te gaan. Om 4:00 uur sluit ik achter in de rij om te wachten op de eerste start van 4:30 uur. Ik hoor Joop Zoetemelk aftellen en om 5:00 uur ga ik zelf over de startstreep. Ik heb mij voor het wachten warm aangekleed en kan gelukkig na twee kilometer al wat uittrekken en bij mijn trouwste fans in onze team villa achterlaten.

De eerste keer is indrukwekkend, de opkomende zon maakt de berg nog mooier dan hij al is. Alle fietsers leren bij de AD6 aftellen van 21 naar 0. Je fietst namelijk van de zware bocht 21 onderaan de berg naar een net zo zware bocht 0 boven aan de berg. Gelukkig zitten er ook een paar minder zware bochten tussen. Het gaat lekker en ik kom voor mijn gevoel al vrij snel bij bocht zes. Bocht zes heeft voor mij een bijzondere lading omdat er door mijn vrouw en kinderen een kaarsje is neergezet dat voor mijn schoonzus brand. Zij heeft vandaag een chemokuur en dus net als ik een zware dag. Na vandaag kan ik weer uitrusten voor een volgende uitdaging die ik zelf mag kiezen. Zij heeft geen keus en gaat nog een half jaar van chemokuren tegemoet. Ik ben er van overtuigd dat het met haar na deze uitdaging allemaal weer goed komt.

In het donker heb ik niet veel op mijn hartslagmeter en horloge kunnen kijken. Ik schrik een beetje als ik zie dat ik 2 uur over de beklimming heb gedaan. Als ik zo door ga kom ik niet aan de 6 beklimmingen die ik vandaag wil maken. Snel naar beneden, maar niet harder dan 45 km want anders haalt onze motormuis en teamcaptain Johan Peters mij van de weg af. Hij rijdt al sinds 2006 als Motard mee in de AD6 en begeleidt de afgelopen drie jaar het Ymere team. Ook voor mij geldt dat ik de veiligheid in acht moet nemen en ik rem dus regelmatig af tot de maximaal toegestane snelheid.

Beklimming twee van deze dag gaat heerlijk. Ik rijd in 1:34 uur naar boven. Na een korte rust ga ik als een haas met goede remmen weer naar beneden. In een flits zie ik ergens in bocht 18 mijn moeder lopen. Zij is samen met mijn vader op doorreis naar Spanje om haar broer te bezoeken. We hadden elkaar de dag van tevoren al gesproken en toen merkte ze al op dat ze misschien wel een stuk de berg op zou gaan lopen om mij te zien fietsen. Ik heb het bewust onderschatten van een grote uitdaging ten slotte niet van een vreemde. Bij mijn derde beklimming kijk ik naar ze uit. En ja hoor precies op het moment dat ik er aan toe ben om even te rusten en mijn energieniveau op pijl te brengen zie ik ze samen op een muurtje even uitrusten. We maken een praatje en raad ze aan om vooral veel te drinken en bij elke post gewoon aan te pakken wat er wordt uitgedeeld. Het maakt echt niet uit dat je “zwart” meeloopt zeg ik nog tegen mijn vader. Ik weet dat hij zich anders bezwaard voelt om gebruik te maken van de faciliteiten die voor de deelnemers bedoeld zijn. Uiteindelijk zijn ze samen met hun 69 en 72 jaar op de bonnefooi helemaal naar boven gelopen. Ik ben dus net zo trots op hen als zij op mij. Het is mooi om te zien dat ze hun streken nog niet kwijt zijn en zo nu en dan zomaar een avontuur aangaan. Gewoon… omdat het kan.

Mijn vrouw en kinderen zijn in de tussentijd met de bus en de skilift naar boven gegaan. Ze staan mij vlak na de finish op te wachten. Dat is een mooi en ook emotioneel moment. In deze rit heb ik elke bocht naar ze uitgekeken en op een gegeven moment gehoopt dat ze bij de finish zouden staan. Als dat dan na 3 stevige beklimmingen ook zo is, heb je wel wat tranen weg te pinken. Ik neem wat langer pauze om nog even van het moment te genieten en op adem te komen voor de volgende 3 beklimmingen.

Beneden aan de berg praat ik nog even met een vrijwilliger die bouillon en koek staat uit te delen. Over de combinatie van de etenswaren die je op een dag verwerkt zal ik maar niet te veel vertellen. Je hebt het allemaal nodig. Hij vraagt mij hoe vaak ik al boven ben geweest en is benieuwd of ik er nog meer ga doen. Ik vertel hem dat ik er nog 3 wil doen als ik er genoeg tijd voor heb. Als of hij een arts is (wat goed zou kunnen) kijkt hij op zijn horloge en stelt mij 3 snelle vragen. Hoe voel je je?; Hoe zijn je benen?; Heb je zout in je water? Mijn antwoorden, goed, goed en ja geven hem het vertrouwen om mij te laten weten dat ik die 6 keer wel ga halen. Bij onze team villa trek ik een droog shirt aan en vul mijn voorraad water en eten bij. Daarna ga ik voor de vierde keer omhoog. Ik kom veel leuke mensen tegen, maak een praatje met mijn ouders en ga in bocht 5 opzoek naar een bekende die daar met een camper staat. Eenmaal bovengekomen komt één van mijn twee jongens mij tegemoet lopen en zie ik mijn vrouw in de verte lopen. Ze dachten dat ze mij deze keer bij de finish gemist hadden. Ik heb er kennelijk veel langer over gedaan dan ze hadden verwacht. Samen gaan we richting de finish en praten we lekker even bij terwijl ik wat rust en eet. Dit is het moment dat ik de tijd niet meer in de gaten heb en te lang bezig ben met genieten van het evenement. Ik rij weer naar beneden en ontdek terwijl ik mijn kleren verwissel dat ik echt heel snel voor de 5 keer naar boven moet om vervolgens nog sneller dan toegestaan weer naar beneden te gaan. Anders kan ik niet voor 18:00 uur starten met mijn laatste rit. Als je niet voor 18:00 uur start dan mag je niet meer naar boven. Als een haas trap ik de eerste meters weg om er achter te komen dat die eerste helling nog steeds erg stijl is. Ik hou het tempo er wel in en zorg ervoor dat mijn hartslag niet zo hoog wordt dat ik na de eerste 3 bochten al af moet stappen. Ergens bij bocht 10 komt het inzicht. Ik kan het net wel of net niet halen als ik nu flink door trap. “ Daar ga ik mooi niet mee door”, dat  is mijn besluit. Ik doe er vandaag 5 en ga lekker genieten van de laatste 12 bochten. Onderweg praat ik nog met wat mensen. Bij bocht 6 stop ik, pak mijn fototoestel, pers ik de laatste sappen uit mijn batterij en maak een paar foto’s. Er is maar één nadeel aan rustig aan doen en veel stoppen. Het is heel vervelend om weer op te stappen en verder te gaan. Ik krijg een SMS dat het team en mijn fans bij een terras zitten te wachten op mijn komst. Ik laat ze weten dat ze alvast wat kunnen bestellen omdat ik het even rustig aan doen.

Als ik eenmaal voortgedreven door publiek en muziek langs het terras rij zwaai ik naar mijn fans en roep dat ik nog wel even ga finishen. Een maal voor de 5de maal voorbij de finish keer ik om en snel mij richting het terras. Ik krijg van mijn kinderen 2 medailles omgehangen en mijn vrouw hangt er namens mijn dochter ook nog 1 om mijn nek. Vandaag ben ik net als die andere vijfduizend deelnemers de beste pappa en de stoerste echtgenoot van de wereld!!

Voor Johan en ik weer naar beneden fietsen gaan we nog even bij de start kijken waar bekend wordt gemaakt dat er nu al ruim 12miljoen euro is opgehaald. Voldaan en blij stappen we op de fiets. Ik besef me  dat dit waarschijnlijk niet de laatste keer is dat ik dat hier zal doen.

Alpe d’HuZes is een evenement dat je minstens twee keer moet beleven om het helemaal te bevatten.

Yuri Pelser.
Image

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen